Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ἰβηριτικὸν Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίας Ἄννης, Καρυές, Ἅγιον Ὄρος

Ἰβηριτικὸν Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίας Ἄννης, Καρυές, Ἅγιον Ὄρος

Ἰβηριτικὸν Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίας Ἄννης, Καρυές, Ἅγιον Ὄρος

Ἔργα ἀποκαταστάσεως Κελλίου


Τὰ ἔργα τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ Κελλίου Ἁγίας Ἄννης στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁλοκληρώθηκαν τὸ ἔτος 2009.
2003
2009

Παλαιότερη ἐπιστολὴ γιὰ ἐνίσχυσι τῆς ἀποκαταστάσεως

Ὑπὸ Ἀντίπα ἱερομονάχου, Ἁγιορείτου
Τὸ ἐπ᾿ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Θεοπρομήτορος Ἄννης Κελλίον μας ἔχει κτισθεῖ τὸ 1640 περίπου, εὑρίσκεται κοντὰ στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἀνήκει εὶς τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἰβήρων. Διαθέτει σπουδαία βιβλιοθήκη καὶ συλλογὴ εἰκόνων.
Ἐγκαταβιοῦμε σὲ αὐτὸ ἑπτὰ Μοναχοί, ποὺ προσπαθοῦμε νὰ τὸ συντηρήσουμε μὲ τὰ πενιχρὰ ἔσοδα ἀπὸ τὸ ἐργόχειρό μας. Ὡς τόσον, χρήζει ἀμέσου ἐπεμβάσεως καὶ ἐκτενοῦς ἀνακαινίσεως, ὄχι μόνον λόγω τῆς παλαιότητός του, ἀλλὰ κυρίως λόγω τῆς εἰσροῆς τῶν ὀμβρίων ὑδάτων ἀπὸ τὴν σεσαθρωμένη στέγη του, ἡ ὁποία κινδυνεύει νὰ καταρρεύσει, μὲ ἀναπόφευκτη τὴν καταστροφὴ τῶν κειμηλίων.
Δίχως κρατικὲς ἐπιχορηγήσεις, μόνοι μὲ τὴν προσωπική μας ἐργασία καὶ τὴν συνδρομὴ φίλων καὶ γνωστῶν, ἐπιδιορθώσαμε ἕνα μόνον τμῆμα τοῦ Κελλίου (αὐτὸ στὴν χειρότερη κατάσταση).
Αὐτὸν τὸν καιρὸ εὑρίσκεται σὲ ἐξέλιξη ἡ ἀνέγερση μικρᾶς πτέρυγος πρὸς ἐγκατάσταση τῶν μοναχῶν καὶ ἀφετέρου γιὰ τὴν διαφύλαξη τῶν κειμηλίων, ἕως ὅτου ἀνακαινιστεῖ τὸ παλαιὸ κτήριο καὶ ἡ Ἐκκλησία.
Ὅμως ἡ οἰκονομική μας δυνατότητα δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ τὸ φέρουμε εἰς πέρας, πολλῷ δὲ μᾶλλον ἐν ὄψει τοῦ χειμῶνος (2007). Ἤδη τὸ χρέος μας ἔχει ὑπερβεῖ τὸ ποσὸν τῶν ἐκατὸν εἴκοσι χιλιάδων εὐρώ (120 000 €)! Γιὰ τοῦτο τὸν λόγο, ἐλάβαμε τὸ θάρρος νὰ ζητήσουμε καὶ τὴν δική σας χορηγία γιὰ νὰ ὁλοκληρωθοῦν οἱ τόσο ζωτικῆς σημασίας γιὰ ἐμᾶς ἐργασίες. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ προσέλθετε ἀρωγοὶ στὴν προσπάθειά μας, προσφέροντας ὅ,τι προαιρεῖσθε, σᾶς εὐχαριστοῦμε ἐκ τῶν προτέρων, καὶ εὐχόμεθα ἡ Ἁγία Θεοπρομήτωρ Ἄννα νὰ εἶναι βοηθὸς εἰς τὴν ζωήν σας.
Διατελοῦμεν μετὰ τιμῆς,
Ἱερομόναχος Ἀντίπας Σκανδαλάκης

Ὅμιλία εἰς τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνον
τοῦ Ἱερομονάχου Διονυσίου, Γέροντος
τοῦ Ἱεροῦ Βατοπαιδινοῦ Κελλίου
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου
τῆς Κολιτσοῦς Ἁγίου Ὄρους

6 Ἰουνίου 2004
ὑπὸ Ἀντίπα Ἱερομονάχου
ἐκ τοῦ Ἰβηριτικοῦ Κελλίου τῆς Ἁγίας Ἄννης
Πρὶν σαράντα ἡμέρες, ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἀπὸ αὐτὸν ἐδῶ τὸν ἔρημο, ἀλλὰ εὐλογημένο τόπο, ἡ ὁλόλευκη ψυχὴ τοῦ Γέροντος τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ πνευματικοῦ πατρὸς ὅλων μας Ἱερομονάχου Διονυσίου πέταξε «ἐν ταῖς ἀγκάλαις τοῦ Θεοῦ».
Πλήθη τότε Ἱερέων, Μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ λαϊκῶν «ἐν πολλῇ κατανύξει» μὲ προεξάρχοντας τὸν σεμνὸ ἐπίσκοπο Σιλουανό, ποὺ εἶναι μάλιστα καὶ πνευματικὸ ἀνάστημα τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, καθὼς καὶ τὸν σεβαστὸ Καθηγούμενο τῆς Κυριάρχου Μεγίστης Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου Ἀρχιμανδρίτην Ἐφραίμ, ἐψάλλαμε τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία καὶ ἐναποθέσαμε τὸ σεπτὸν καὶ ἡγιασμένον του σκῆνος στὴ γῆ, αὐτὴ ποὺ ἀπὸ τὸ ἔτος 1938 ἐπότιζε μὲ τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ δάκρυά του.
Ὅλοι εἴχαμε τὴν αἴσθηση καὶ τὴν πεποίθηση ὅτι κηδεύαμε ἕνα μεγάλο Γέροντα καὶ πνευματικό, ἕναν Ὅσιο, ἕνα ἄνθος πανεύοσμον ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς Θεοτόκου, ὅπως ἀποκαλοῦσε ὁ ἴδιος τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας.
Μὲ τὴν ἴδια αἴσθηση καὶ τὴν ἴδια πεποίθηση συγκεντρωθήκαμε καὶ σήμερα στὸν κατανυκτικὸν αὐτὸν ναόν, ὅπου ἐπὶ ἔτη πολλὰ λειτουργοῦσε ὁ Μακάριος Γέρων, γιὰ νὰ ἐπιτελέσουμε τὸ καθιερωμένο τεσαρακονθήμερον μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς του.
Καὶ παρόλο ποὺ «οὐδεὶς ὁ ἀντιλέγων» γι᾿ αὐτή μας τὴν αἴσθηση καὶ «οὐδεὶς ὁ κατακρίνων» γι᾿ αὐτή μας τὴν πεποίθηση, ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ ἀναφερθοῦμε μὲ συντομία σχεδὸν ἐπιγραμματικὰ στὰ χαρίσματα καὶ στὶς ἀρετὲς τοῦ Γέροντος, μὲ τὰ ὁποῖα, ὄχι μόνο κέρδισε τὸν παράδεισο, ἀλλὰ καὶ ἀναπαύεται ἤδη ἐν τοῖς Ἁγίοις τοῦ Θεοῦ.
Ἂν θὰ θέλαμε ἐξωτερικῶς νὰ περιγράψουμε τὴ μορφὴ καὶ τὴν προσωπικότητα τοῦ Γέροντος, θὰ λέγαμε μὲ λίγα λόγια πὼς ἦταν ἕνας σωστός, λογικός, συνετός, μετρημένος, σώφρων, γλυκής, εὐγενὴς καὶ πρᾶος ἄνθρωπος. «Ἐν ἐνὶ λόγῳ» ὑπέροχος.
Ἡ δυσκολία ἔγκειται στὸ νὰ περιγράψουμε τὸν «ἔσωθεν ἄνθρωπο» καὶ νὰ παρουσιάσουμε τὸν «κεκρυμμένο θησαυρό», γιατί ὁ Γέροντας ἤξερε νὰ κρύβεται ἐπιμελῶς, ἀφοῦ ἡ ζωὴ τῶν ἀληθινῶν τέκνων τοῦ θεοῦ «κέκρυπται ἐν Χριστῷ».
Ὅμως ἀπὸ αὐτὰ ποὺ «εἴδαμεν καὶ ἠκούσαμεν» μποροῦμε νὰ ποῦμε ἀνεπιφύλακτα πὼς ὁ γέροντας ἦταν «ἄρτιος του Θεοῦ ἄνθρωπος» κατὰ τὸν Ἀπόστολο ὁλοκληρωμένη πνευματικὴ προσωπικότητα. Ἀληθινὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ γνήσιο τέκνο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἄνθρωπος μεγάλης πίστεως, ἀφοσιώσεως καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστό, τὸν ὁποῖο ἀκολούθησε ἀπὸ τὴν νεότητά του, ὑπακούοντας στὴ κλίση του νὰ γίνει μοναχός.
Γεμάτος μὲ φόβο Θεοῦ, γιατί γνώριζε, ὅτι «ὅπου ὁ φόβος θεοῦ δὲ συνετίζει, ἐκεῖ χορεύει ὁ διάβολος καὶ κάθε ἁμαρτία» κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.
Ἀγάπησε ἀπὸ νέος τὴν ἁγνότητα, τὴν καθαρότητα, τὴν ἐγκράτεια καὶ μὲ αὐτὰ πορεύτηκε μέχρι τὸ βαθύ του γῆρας,
Γνώρισε τὸ μεγαλεῖο τῆς ταπεινοφροσύνης, γι᾿ αὐτὸ καὶ πάντα ζοῦσε στὴ ἀφάνεια. Ἡ ταπείνωση τοῦ χάρισε τὴ διάκριση καὶ ὡς ἐκ τούτου ὑπῆρξε ἀπλανὴς διδάσκαλος τῆς ἀρετῆς, ἂν καὶ ἀπὸ πολλοὺς ἐθεωρεῖτο «ἀγράμματος καὶ ἰδιώτης».
Καλλιέργησε μὲ ἐπιμέλεια τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, νίκησε τὰ πάθη, κατετρόπωσε τὸν πειράζοντα, καὶ ἔγινε δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Καὶ ἀφοῦ ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, πῶς μποροῦσε νὰ μὴν εἶναι σωστὸς μοναχός; Πῶς μποροῦσε νὰ μὴν εἶναι ἀκριβὴς στὰ μοναχικά του καθήκοντα; Πῶς μποροῦσε νὰ μὴν εἶναι φιλακόλουθος, εὐλαβής, ἐργατικός, καταδεκτικός, προσηνὴς καὶ φιλάδελφος; Καὶ ἀκόμη πῶς μποροῦσε νὰ μὴ θλίβεται ὅταν ἔβλεπε τὴ σημερινὴ ψυχρότητα, τὴν ἐπικίνδυνη χλιαρότητα; Τὴν παρέκκλιση ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων;
Μέχρι λίγες μέρες πρὶν καταπέσει, ἔστεκε ὄρθιος -παρὰ τὸ γῆρας καὶ τὶς ἀσθένειες- σὰν λαμπάδα ἀναμμένη μέσα στὸ ναὸ εὐχόμενος ἀδιάλειπτα καὶ προσευχόμενος γιὰ ὅλους.
Ἂν καὶ ἐδυσκολεύετο πολύ, ὅμως ἐδέχετο ὅλους ὅσους προσέτρεχαν στὸ ταπεινὸ κελλί του. Ἔλεγε χαρακτηριστικὰ «Ἐσεῖς κάνετε τόσο κόπο γιὰ νὰ ῾ρθεῖτε, ἐμεῖς δὲν πρέπει νὰ σᾶς δεχθοῦμε;». Καὶ εἶναι ἀλήθεια πὼς γονάτισαν κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι του πάρα πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐπίσημοι καὶ ἀνεπίσημοι, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι, Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς, μοναστὲς καὶ μιγάδες, νέοι καὶ γέροντες. Ὅλοι βρῆκαν ἀνάπαυση κοντά του καὶ ὠφελήθηκαν ἀπὸ τοὺς σοφοὺς λόγους του. Ὅλοι στηρίχτηκαν, ἐνισχύθηκαν καὶ βοηθήθηκαν στὸν ἀγῶνα καὶ τὴν ἀγωνία τους γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Καὶ ὅλοι ἐνθυμοῦνται τοὺς λόγους του καὶ τοὺς κρατοῦν ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη. Δίκαια χαίρεται ἡ Κολιτσοῦ ποὺ ἐξαιτίας τοῦ Γέροντα ἔγινε γνωστὴ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Δίκαια σεμνύνεται τὸ Βατοπαίδιο. Δίκαια ἀγάλλεται ὁ Ἁγιώνυμος Ἄθως γιὰ τὸ γνήσιο τέκνο του ποὺ προστέθηκε στὴ χορεία «τῶν γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Ὁσίων του». Δίκαια «καυχῶνται ἐν Κυρίῳ» ἡ ἐκλεκτὴ συνοδεία του καὶ τὰ ἁπανταχοῦ πνευματικὰ τέκνα του ποὺ ἀξιώθηκαν στοὺς ἐσχάτους αὐτοὺς καιρούς, ὀγδοῆτες ἔλεγε ὁ ἴδιος πὼς εἴμαστε, νὰ ἔχουν ἕνα τέτοιο σπουδαῖο πνευματικὸ πατέρα.
Ὅμως ἡ ἀπουσία του εἶναι αἰσθητὴ καὶ τὸ κενὸ ποὺ ἄφησε δυσαναπλήρωτο. Μᾶς παρηγορεῖ μόνο τὸ γεγονὸς πὼς τώρα ἔχουμε ἕναν ἀκόμη πρέσβη στὸ θρόνο τῆς Χάριτος. Λίγες μέρες πρὶν φύγει ἀπὸ αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο τὸν παρακαλέσαμε νὰ μᾶς θυμᾶται ὅταν «καθαρῶς θὰ ἐποπτεύει τὴν Ἁγία Τριάδα». Καὶ ἡ ἀπάντησίς του, γεμάτη ταπείνωση: «Βεβαίως θὰ σᾶς θυμᾶμαι, ἀλλὰ ἂν βρεθῶ ἄχρηστος γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τότε ἐγὼ θὰ ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ τὶς δικές σας προσευχές».
Πολλὰ θὰ μπορούσαμε ἐδῶ ν᾿ ἀναφέρουμε ἀπὸ ὅσα ὄμορφα καὶ ψυχωφελέσταστα ἀκούσαμε ἀπὸ τὸ γλυκύ του στόμα. Δὲν τὸ ἐπιτρέπει ὅμως ὁ χρόνος. Ἴσως στὸ μέλλον ὅλα αὐτὰ συγκεντρωθοῦν καὶ ἐκδοθοῦν «εἰς κοινὴν τῶν χριστιανῶν ὠφέλεια» ἀπὸ τὴν συνοδία του.
Ἐδῶ μόνο πρὶν καταπαύσουμε τὸν δικό μας ταπεινὸ λόγο ἐπιτρέψτε μας ν᾿ ἀναφέρουμε «εἰς κοινὴν τῶν μοναχῶν ἰδιαιτέρα ὠφέλεια» τὸ ἑξῆς: Ὅταν κάποτε ἄκουσε τὴν ἐξομολόγηση ἑνὸς μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κλαίων καὶ ὀδυρόμενος τοῦ εἶπε πὼς στὸ Μοναστήρι του γίνονται ἄτοπα πράγματα, εἶπε ὁ Γέρων περίλυπος: «Στὰ ἰδιόρρυθμα εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε πὼς γίνονται πολλά. Ἂν καὶ στὰ κοινόβια γίνονται τέτοια, ἔ! τότε ἔφτασε τὸ τέλος τοῦ κόσμου».
Θὰ προσθέσουμε ἀκόμη τὴ σοφὴ σκέψη του: «Ὅσο ἡ ὀρθοδοξία στέκεται στὸ ὕψος της, δὲν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ ἔλθει ὁ Ἀντίχριστος».
Καὶ τὸν τελευταῖο λόγο του, λίγες ἡμέρες πρὶν σταματήσει νὰ ὁμιλεῖ: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστι. Ἔχετε εἰρήνη καὶ ἀγάπη μεταξύ σας καὶ θὰ σωθεῖτε».
Μακάριε Γέροντα Διονύσιε, «Μὴ παύσης ἄνωθεν ἡμᾶς ἐποπτεύων» τώρα ποὺ τῶν ἀνέμων ξέφυγες τὴν δυσκρασία καὶ τῆς θαλάσσης γλίτωσες τὰ κύματα, «τῶν δὲ θηρῶν ἀπέφυγες τὰ ὁρμήματα»· πρέσβευε γιὰ ὅλους μας, τώρα ποὺ ἐξασφάλισες τοὺς καρποὺς τῶν ἀρετῶν σου στὶς οὐράνιες ἀποθῆκες.
Καὶ ἐμεῖς θὰ ἐνθυμούμεθᾳ εὐγνομόνως πάντοτε, τὴν ὁσία βιωτή σου, τὸ ἅγιον παράδειγμά σου, τοὺς χαριτωμένους λόγους σου καὶ τὸ μακάριον τέλος σου.
Καὶ θὰ εὐχόμεθᾳ ἀπὸ καρδίας,
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ. ΑΜΗΝ.

Ἰβηριτικὸν Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίας Ἄννης, Καρυές, Ἅγιον Ὄρος

Ἱεροδιάκονος Θεοδόσιος Ἁγιορείτης - Βιογραφικὸ σημείωμα

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ἱεροδιάκονος (1924). Γεννήθηκε στὸ Θεόκτιστο Γορτυνίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς.Προσῆλθε στὸ Ἅγιον Ὄρος (στὸ ἴδιο Κελλί) σὲ ἡλικία δεκατεσσάρων ἐτῶν. Μοναχὸς ἐκάρη στὰ 1945, ἐνῶ Ἱεροδιάκονος ἐχειροτονήθη στὰ 1952. Παρέμεινε πιστὸς ὑποτακτικὸς τοῦ Γέροντος Γεωργίου Μοναχοῦ μέχρι τὴν κοίμηση ἐκείνου (1996).
Ἡ μοναστική του βιοτὴ συνέπεσε μὲ τὴν ἀριθμητικὴ παρακμὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στοὺς ἑορτασμοὺς τῆς χιλιετηρίδας (1963), ὅλοι ἔξω μιλοῦσαν γιὰ τὸ κύκνειο ᾄσμα τοῦ Ἄθωνα. Ὡς τόσον, καλόγηροι, ὅπως οἱ ἐγκαταβιοῦντες στὸ Κελλὶ τῆς Ἁγίας Ἄννης, ἐφύλαξαν ἐπαξίως τοὺς πνευματικοὺς προμαχῶνες, ὥστε νὰ παραδώσουν ἀλώβητη τὴν παράδοση στὴν ἑπομένη γενεὰ μοναστῶν.
Ὁ π. Θεοδόσιος ἀποτελεῖ πρότυπο παλαιοῦ Ἁγιορείτη καλογήρου γιὰ τοὺς νεωτέρους, ἀπαρέγκλιτα προσηλωμένος στὸ καλογερικὸ τυπικό, στὸ λατρευτικὸ μέρος, τὴν λιτὴ διαβίωση, τὸ παραδοσιακὸ ἐργόχειρο.
Πάντοτε φιλόξενος, προσηνής, ὑποδέχεται μὲ γλυκύτητα καὶ πνευματικὸ ἐνδιαφέρον τοὺς προσκυνητὲς στὸ Κελλί. Εἶναι δὲ πολλοὶ ἐκεῖνοι πού, ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν, θεωροῦν ὡς ἀπαραίτητο σταθμὸ στὸ προσκύνημά τους τὸ κελλὶ τῆς Ἁγίας Ἄννης καὶ τὴν συνάντηση μὲ τὸν γέροντα Θεοδόσιο.